Zacznij od oznaczenia, nie od koloru
Żółty dźwigar nie mówi, kto go wyprodukował ani czy odpowiada dźwigarowi wskazanemu w projekcie. Przy odbiorze rozdziel partie według producenta, modelu i długości. Oznaczenie sfotografuj razem z całą sztuką. Dźwigar o nieczytelnym oznaczeniu odłóż do wyjaśnienia, jeśli nie potrafisz udokumentować jego parametrów.
Obejrzyj oba pasy, środnik i końce
- Obejrzyj oba drewniane pasy po całej długości. Zwróć uwagę na pęknięcia, nacięcia, wykruszenia oraz miejsca, w których pas został nawiercony lub zmodyfikowany.
- Sprawdź obie strony środnika i połączenia z pasami. Pęknięcia, rozwarstwienia i luźne połączenia wymagają oceny; nie ukrywaj ich pod oznaczeniem „normalne zużycie”.
- Obejrzyj oba końce, także pod kątem pęknięć i uderzeń. Sama wymiana końcówki ochronnej nie rozstrzyga, czy drewno pod nią jest nieuszkodzone.
- Zapisz numer paczki, długość, zdjęcie usterki i liczbę sztuk wyłączonych z użycia. Nie kwalifikuj elementu na podstawie fotografii, jeżeli nie można sprawdzić całej sztuki.
O dopuszczeniu decydują kryteria producenta dla danego modelu i osoba odpowiedzialna za sprzęt. Instrukcja Doka dotycząca drewnianych dźwigarów pokazuje, jak producent rozdziela ocenę stanu od zasad transportu i składowania. Nie przenoś jego limitów uszkodzeń na belki innych marek i nie naprawiaj elementu na budowie bez zatwierdzonej procedury.
Zamknij przyjęcie czytelnym bilansem
Oznacz oddzielnie paczki przyjęte i odłożone do oceny. Składuj dźwigary na stabilnym podłożu, z podparciem i zabezpieczeniem zgodnymi z instrukcją, z dala od stojącej wody. Nie wpisuj do zestawienia sztuk, które czekają na sprawdzenie. Jeżeli odłożono cztery belki z paczki dwudziestu, do dalszej kompletacji licz najwyżej szesnaście zakwalifikowanych sztuk, nie dwadzieścia.
Braki porównaj z ofertą dźwigarów H20. Do indywidualnej wyceny prześlij model, długości, ilości i zdjęcie oznaczenia.